AS CRÓNICAS DE ALFREDINHO

Mudanza

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Wed, 20 May 2009 21:24:00 +0000

Despois de moito tempo pensando neso, chegou o momento da "mudanza". A partir de agora, este blogue deixará de pertencer a Blogger, e pasará a formar parte da comunidade Blogaliza.
Seguirá sendo o mesmo, só que cun deseño distinto, e baixo un "pai" galego ó 100%.

No novo blogue podedes atopar TODAS as entradas que publiquei até o de agora, coas mesmas imaxes, e todo igual. Simplemente mudou o dominio.

Deixarei este blogue aberto durante un tempo prudencial para @s despistad@s, pero as novas entradas tan só as poderedes ler no novo.

Agradeceríavos a tod@s os que tendes unha ligazón a este blogue que a cambiedes, xa que a partir de agora só me poderedes atopar aqui:

http://www.ascronicasdealfredinho.blogaliza.org

Un saúdo para todos e... VÉMONOS NOS BARES (centros de cultura)

P.D.: Grazas pola axuda durante a mudanza Iván!

Pola língua

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Sat, 16 May 2009 12:33:00 +0000

O galego que non fala

na língua da súa terra

non sabe o que ten de seu

nin é merecente dela.

("Da vella roseira", Victoriano Taibo)

Mañá 17 de Maio celebraremos o Día das Letras Galegas manifestándonos en Compostela en defensa do noso idioma. Porque o Galego é a nosa columna vertebral, o idioma que nos une. Vén canda nós, para expresarmos, todas e todos xuntos, que queremos vivir en Galego.

Adherímonos, así mesmo, ao "Manifesto pola Convivencia Lingüística e a Igualdade de Dereitos para o Galego", promovido por A Mesa pola Normalización Lingüística.

Minorías absolutas

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Fri, 15 May 2009 11:15:00 +0000

Dende que coñecín os finalistas da Copa do Rei de fútbol deste 2009, tan só había unha cousa que me intrigaba para ese partido, e non era o resultado, posto que ca tempada que levaba feita o Barcelona, tiña claro o desenlace do partido, por moito que meu pai diga que os partidos hai que xogalos, que duran 90 minutos, que o fútbol é un deporte inxusto, e bla bla bla...
E xa que poño esto por diante, preguntarédesvos qué era o que me intrigaba. Pois, sen lugar a dúbidas, era o momento no que o Rei do estado español accedera ó palco presidencial do Estadio de Mestalla e soara o himno dos españois.

Se o partido o xogasen o Betis mailo Atlético de Madrid (por poñer un exemplo), non tiña dudas de que o himno se respetaría como bos españois que son os siareiros dun e máis do outro equipo. Pero estando polo medio xente de Euskal Herria e de Catalunya, xa non o tiña tan claro. Bueno... de feito, sabía que ía acontecer o que aconteceu. Pero co que non contaba era con que a Televisión Española (esa que pagamos todos, queiramos ou non), a televisión pública, fixera o que fixo. Non vou entrar en detalles posto que de seguro que todos os que ledes esto estades fartos de ver as imaxes por televisión.

Normalmente, cando o reloxo marca as 12 da noite, escoito o programa "El Larguero" da Cadena SER. Non é porque me guste o seu presentador, nin por suposto polos seus contertulios (madridistas aférrimos todos eles). Simplemente é por tradición, porque o levo escoitando tanto tempo que non son quen de imaxinar unha noite sen ese programa. Pois ben, o director do programa, José Ramón de la Morena, comentaba que os asubíos cando apareceu o Rei e soou o himno foron unha minoría, e que moita xente dentro do estadio non lle fixera boicot. Realmente non sei en qué canal tiña posta a televisión este personaxe, pero negar semellante obviedade é como dicir que a coca-cola é branca.

Á TVE chovéronlle as críticas dende tódolos medios de comunicación, incluso dende o Goberno e, durante a mañá de onte, era destituído do seu cargo o Director de Deportes, Julián Reyes, por non emitir o himno en directo e, non contento con eso, metelo no descanso totalmente manipulado. Cando vin semellante atrocidade, non puiden senón lembrarme da escena da Super Bowl cando Janet Jackson mostroulle ó mundo a súa teta.

As miñas preguntas agora son:

1.- Se os que asubiaban eran UNHA MINORÍA... ¿Por qué tanto medo? ¿Por qué se censurou a escena do himno e, con moi pouca vergoña, se repetiu no descanso do partido botándolle a culpa do sucedido a un "error humano"?

2.- Se, como nos queren vender, estamos nun estado democrático e existe a liberdade de expresión... ¿Por qué se censura o "momento himno"? ¿Polos asubíos? ¿Pero non estábamos nunha democracia e existe a liberdade de expresión? Pois os asubíos non son máis que unha opinión LIBRE da xente, e como tal hai que respetala.

3.- ¿Por qué os vascos e os cataláns son españois cando interesa, se lles critica por asubiar o himno español, e despois, domingo tras domingo, dende bancadas como a do fondo sur do Bernabeu, son "catalanes de mierda", "etarras", "vascos hijos de puta", e non "españoles de mierda" ou algo polo estilo?

Se cadra, o que ocorre, é que estamos ante minorías ABSOLUTAS.

"Operación Truño"

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Sun, 10 May 2009 13:30:00 +0000

O seguinte texto está extraído do número 1667 da revista "El jueves", e está asinado por Pepe Colubi, periodista e escritor que ten a súa propia columna semanal, chamada TeleTipo, na devandita revista.
Póñoo aquí para tod@s vos porque me pareceu, simplemente, extraordinario.

EL REGRESO DE LOS ATROCES CLONES CANTORES.

Los nuevos concursantes de Operación Triunfo lloran a moco tendido cuando se les anuncia su ingreso en el show, a pesar de que llevan años viendo que los triunfitos acaban en el arroyo. Vale que estos jóvenes horteroides sin experiencia en la vida se emocionen ante lo que consideran una oportunidad de oro, pero lo de esos padres al borde del infarto no tiene nombre: "Estoy muy orgulloso, tío, ¡muy orgulloso!", gritaba uno de esos progenitores mientras le hacía a su hijo una llave asfixiante disfrazada de abrazo.

Sólo son bocetos de cantantes, y así seguirán porque no harán carrera en OT; alguno puede que participe en un reality cutre y otros quizás aparezcan en una serie juvenil o en algún cuerpo de baile, pero todos acabarán cantando en el metro, bebiendo vino de tetra brik y durmiendo en albergues municipales mientras se preguntan por qué Bisbal sí y ellos no.

Lembranzas actuais

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Mon, 23 Mar 2009 22:45:00 +0000

5 días dan para moito nunha cabeza en ocasións demasiado pensante como a miña, aínda que xa se sabe que o refrán di que pensar é de burros. O caso é que estos 5 días paseinos, de mércores a onte domingo, en Corme, e de aí tiña que xurdir algo.
Volvín ó meu faiado, volvín sentir a grandeza do mar e do sol, a pasear polas súas rúas, a falar coas súas xentes... Pero sobre todo volvín a lembrar. E as lembranzas despertaron en min a necesidade de volver escribir algo despois de que o Entroido xa quede ben atrás e a Semana Santa me volva ter parado obligatoriamente.
Nunca se sabe onde un pode atopar inspiración pra escribir. Suso Lista, por exemplo, estou seguro que a atopa nos seus paseos ó muelle, e eu atopeina no sitio no que menos contaba.

Hai un lugar en Corme polo que pasaron todas as xeracións, absolutamente todas. A porta da Ayudantía (ou do que antes era a Ayudantía) foi sempre lugar de reunión. Ten un escalón onde sempre nos sentábamos (e antes ca min xa se sentara meu pai), e no que agora se reúnen rapaces máis pequenos. De ancho pode ter como moito 50 cm. Cando nós éramos da idade dos rapaces que agora se sentan alí, sabíamos que alí cabían tres cús dos nosos. Pois ben, este post de hoxe voullo adicar ó culpable de que o xoves volvéramos a sentarnos alí.

Isma (fillo de Mari de Jorge), Alex (cariñosamente chamado "Peke", fillo de José de Baneira) e o que vos fala (o neto máis vello de Susa da Culilla) pasábamos por diante da Ayudantía despois de ir dar un paseo ó muelle, e o primeiro dixo as verbas máxicas: "Sentámonos aquí un anaco?"
Comprobamos que a pesar dos anos, e de que a porta non ancheara, seguíamos cabendo os tres sentados alí. E eso levounos de novo á nosa infancia...
Lembrámonos de cando a Fonte do Campo só tiña un picho (agora ten catro), de cando o quiosco aínda non o tiña Inma, das zapatillas que tiña Loló na ventana pra vender, dos comentarios da nai de Isma ("non quero verte sentado na porta da Ayudantía"), da sala de xogos, de cando Ricardo non nos servía alcohol, das festas que pra nós remataban como moi tarde ás 2 da mañá, do estreita que é a casa de Rosita de Isabel, e todas as trastadas que facíamos cando éramos pequenos.

Erguémonos despois de media hora alí sentados, e pra non variar a costume, e como no reloxo xa marcaban as 8 da tarde, fomos facer unha pequena ronda, que se alongou ata ben entrada a noite, e con miña nai preocupada porque non aparecín nin pra cear (feito que tamén se repetiría ó día seguinte).
Durante a ronda, cando estábamos na Torriña, chegou o segundo momento de lembrar. Desta vez, tocounos volver ás nosas primeiras saídas a Ponteceso, aínda que máis ca eso, lembramos todos os follóns que tivemos, e caín na conta de que a maioría foron provocados porque había mulleres polo medio (qué casualidade!). Agora vémolos dende a distancia no tempo e parécenos incrible ata os extremos ós que chegamos nalgunhas ocasións, e sobre todo, o inconscientes que podemos ser. E aínda así... qué ben o pasamos!

Moitos quintos despois da parada na Torriña e das lembranzas da Ponte, tocaríame ir pra casa. Deiteime na miña cama do faiado e volvín retroceder ó pasado. A miña memoria tiña o día alegre e traballador, e me levou a aqueles días de verán, a aquela vez na que casi afogo na praia do Osmo, ás fotos cos meus bisavós e avós, ás comidas de miña avoa Angelita coas amigas no Miramar, ós cantares da avoa Esperanza (este frente frentolán, estes ollos de perdís...), ás sidras e ós chupa-chups de meu avó no bar de Ricardo, a piscina desmontable das Forcadas, ós partidos de fútbol no Colexio e ós de beisbol na Ribeira, ás pateadas que nos metíamos pra ir ós jrois (moras, para os castellanitos), ás festas da espuma, ó bote-bote, ó rescate, e ó máis recente paso das 1000 pesetas ós 10 €uros...

Pero sen dúbida, o que máis me alegrou destes 5 días en Corme foi ver que os amigos que alí teño son para toda a vida. Somos coma unha grande familia, que nos xuntamos menos do que deberíamos e quixéramos, pero que cando o facemos é para lembrar que se somos amigos é porque houbo algo hai moito tempo que nos uniu, e que agardo nunca se rompa.

Hoxe, o meu post da ponte de San Xosé adícollo ós meus amigos do pobo, pero sobre todo a Isma, xa que se non fóra por el non me tivera sentado na Ayudantía, non voltaría ó pasado, e non tería escrito este texto. Vai por ti, amigo!

Un saúdo para todos e... VÉMONOS NOS BARES (centros de cultura)

Antroido 2009 (e xa levo 23)

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Wed, 25 Feb 2009 21:52:00 +0000

Recén chegado do enterro da sardiña, e como non podía ser doutro xeito, teño a obriga de redactar o que deron de sí os pasados 6 días. Quizais debería dicir 12, xa que o Antroido comezou pra min unha semana antes do que agardaba, debido ó concurso de comparsas que se celebrou no Pazo da Ópera o día 15 deste mes de Febreiro ó que lle queda un suspiro.

O ano pasado "salteime" sen querer o post obrigado de despois do Antroido. Comentaba cos meus achegados que foi, senón o mellor, un dos 3 mellores Antroidos da miña vida. A pesar de que para os veteranos en idade da comparsa (e para os que se retiraron dela) sempre serei "o neno", a miña relación coa xente mudou dun xeito especial, e eso repercutiu en todo o demáis. Pero como eso xa foi, vouvos falar destes días pasados, que os teño máis frescos.

Os Maracos, como non podía ser doutro xeito, estivemos no antes mencionado concurso de comparsas, cunha posta en escena digna de nós mesmos (digo esto porque a maioría dos lectores "activos" do blog sabedes como nolas gastamos). Entre os sorrisos da xente botábamos o foguete que daba comezo ó noso mellor momento do ano.
Porque Os Maracos somos eso, somos Antroido, somos festa, ledicia e diversión. E sin eso non podemos vivir. Pra vivir reprimidos xa temos todo o ano. E no tempo de Don Carnal facemos o contrario do que se pensa. Quitamos a máscara coa que vivimos o resto do ano e nos deixamos ver tal e como somos, sen ataduras nen vergonzas.

O venres xuntámonos todas as comparsas nunha carpa instalada polo Concello nos Xardíns de Méndez Núñez. Despois dunha ronda de pinchiños, a música comezou a soar. Despois dun anaco divertido, puxemos rumbo á zona dos viños. Como éramos poucos e nos levábamos a carroza, era moito máis sinxelo crear un clima familiar, así que dentro dos bares, e acompañados da guitarra e dunhas cuncas de viño, comezaron a sair esas cancións que sorprende que saiba xa que datan de moitos anos antes de que eu viñera a este mundo, pero que tamén forman parte dos Maracos.

O sábado quizais é o día que máis asomella a un sábado normal, exceptuando o desfile polos Cantóns, algo que ata hai dous anos se facía o domingo, é que agora deixa o derradeiro día da semana sen actividade algunha, o cal propicia que sexa o día máis tranquilo, e que este ano cubrín acudindo ó partido do Dépor fronte ó Valencia en Riazor, algo ó que os demáis membros da comparsa tamén ían acudir e que ó final quedou en nada.

Este ano, un grupo de valientes, repetimos a comida do luns, que propuxen o ano pasado nunha tarde na Cervecería. Entón soaba como algo de tolos, pois o luns de Antroido é o suficientemente duro saíndo ás 9 da noite como para alongalo e comezalo ás 2 da tarde, pero funcionou, así que este ano volvémonos xuntar para aproveitar ó máximo o tempo. En agradable compaña, despachamos un pouco de empanada de Bergondo, paella e carne en rollo con pataquiñas. Acto seguido, chegaron as cervexas, que terían un descanso durante unha entrevista que nos fixeron en Localia, e que continuaron (xunto co viño, os cubatas e algunha bágoa) durante toda a noite e ata ben entrada a mañá polas rúas da cidade. Sen dúbida algunha, o luns de Antroido é o día grande.

Eran as 8 da mañá cando me estaba deitando, e ás 12 xa me estaba erguendo. En Monte Alto, barrio choqueiro por excelencia, agardaba por min o que ó principio era unha homenaxe e que despois se turnou nun dos momentos máis bonitos e especiais que levo vividos nesta comparsa.
Era a 1 da tarde do martes cando se lle facía unha homenaxe a Canzobre, un dos mitos do Antroido coruñés, e media hora despois estabamos na rúa San José (polos Maracos coñecida como "a calle de César") pra rendirlle homenaxe a dous choqueiros. Un deles, César, deixounos hai 7 anos. O outro, Palau, ex-concellal de Festas do Concello, en Outubro do pasado 2008.
Seguramente, eles dous, xunto con Canzobre e Nito, estarán formando unha comparsa aló onde se atopen.

O momento do que vos falaba chegou despois. Casa Odilo é un lugar mítico de Monte Alto, e ata alí nos desplazamos os poucos Maracos que aínda estabamos con vida despois da noite do luns xunto cos compañeiros de Monte Alto a 100 para tomar unha cerveciña pra resaca. Unha vez dentro, os amigos da devandita comparsa nos entregaron un folleto coas súas letras deste ano, e nos pediron que as cantáramos con eles. A guitarra de Wences, un home dunha idade avanzada pero que, como ten alma de choqueiro, semella un rapaz, comezou a soar e alí, nun lugar emblemático dun barrio emblemático, as voces de todos os presentes uníronse pra estremecer a este que vos escribe, que tamén se ve choqueiro de pro a pesares da miña xuventude.

Tras esto viría un xantar tamén especial (cuns poucos Maracos máis dos que éramos nas homenaxes), a xuntanza cos demáis no punto de encontro de costume, a típica subida á rúa da Torre, a foto de grupo (que como cada ano hai máis igrexas en obras, este ano tivo que ser na de San Andrés) e a derradeira cea do Antroido nun lugar que ultimamente frecuento bastante. Despois viría a volta "á casa" da nosa carroza, entre caras de tristeza e cansanzo.

Como vedes, un Antroido cos Maracos é distinto. É coma un traballo, cos teus horarios e todo. Hai pouco nos facían unha entrevista na que eu dicía que "é un xeito de vida". Unha persoa especial pra min pode dar boa fe deso, pois este foi o seu primeiro Antroido con nós, e está sufrindo as consecuencias, sobre todo na súa gorxa.

Pero non quero rematar este post sen lembrarme dunha persoa da que xa falei un pouco máis arriba, e que pra min, dende moi pequeno, dende que ía acompañado á Cervecería por meu avó e meu pai, sempre foi especial. Toda a vida me saludou do mesmo xeito. "Arriba las manos", me dicía no medio dun sorriso socarrón pero totalmente inocente. Nunca fun quen de erguerme o martes de Antroido pra ir á súa homenaxe, pero este ano fíxeno, porque realmente o merecía. El manexaba o seu propio calendario de Antroido. Para el, esta festa duraba dúas semanas máis que pro resto. Tampouco tiña límite de horario. Como lembra meu padriño, era quen de pasar días sen meterse na cama. "O Canto do Cuco", tasca de Monte Alto que pechou hai un tempo, era a súa segunda casa, onde tiña o seu propio rincón, "O rincón de míster César", o cal estaba adornado por fotos del, e que hoxe descansan no caixón da miña mesa. Era camareiro, era un Maraco, pero sobre todo era choqueiro. Este ano, o meu post de Antroido vai por ti, César.

Un saúdo para todos e... ide botando contas, que xa só restan 352 días para o seguinte.

Entre batzokis e flores

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Sat, 17 Jan 2009 14:20:00 +0000

Deixar de facer o que debo

pra facer sempre o que quero

Din que a fe move montañas. A fe non sei, pero a música e, sobre todo, a mala ostia, móvenas fácilmente (se se me considera unha montaña, claro está)

ESKERRIK ASKO!

La chica del batzoki (live in Durango)

Euri tanta bakoitzean

Chinese.... merda!

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Fri, 09 Jan 2009 23:02:00 +0000

Preferiría comezar o ano doutro xeito diferente do que o vou comezar, pero tiña pendiente, dende o pasado 23 de Novembro, unha especie de crítica musical que lle prometín facer a un bo compañeiro que me puxo como reto ser quen de escoitar o derradeiro disco de Guns 'n' Roses dunha tirada sen vomitar ou, directamente, morrer no intento.

Pasar 13 anos sen publicar un disco e re-aparecer o pasado Novembro cunha obra coma esta é para ir ó vindeiro concerto dos Guns e fusilalos un por un, porque "Chinese democracy" é, nun xeito suave de dicilo, unha auténtica e soberana merda. E se para min o é, que non son seguidor aférrimo do grupo, non quero pensar o que lle pode pasar pola cabeza a un auténtico fanático deles.

Claro está que os rapaces de L.A. teñen, dende hai moito tempo, unha barreira moi grande case insuperable que se chamou "Appetite for destruction". Xuntar nun disco debut temas como "Welcome to the jungle" ou "Sweet child o'mine" é algo que está ó alcance de moi poucos. Guns 'n' Roses comezaba o seu camiño, e o facía dun xeito insuperable. Corría o ano 1987.
E hoxe, 22 anos despois, amosan con claridade que Axl Rose debería adicarse simplemente a cantar e deixarse de facer experimentos como productor, que a Slash nunca ninguén será capaz de substituílo, e que a banda en conxunto non está para trotes. Discos como "Chinese democracy" son quen de gravalos calquera dos millóns de grupos amateurs que hai polo mundo (sempre e cando lles poñan os medios técnicos e tecnolóxicos dos Guns, evidentemente).
Non hai unha mísera canción do disco que comece cun riff de guitarra, e a producción do disco é, simplemente, desastrosa. Recoñezo que de non ser por eso, quizais habería algunha canción que se salvaría do meu mazazo, pero aí é onde un grupo ten que interpoñer as súas ideas, e non venderse por catro pesos e, o peor de todo, vender tamén a millóns de seguidores por todo o mundo.

É moi triste comprobar que unha gran banda cae en picado por intentar facer algo que non lle pega. E é máis triste dicir que un disco de Guns non paga a pena nin perder o tempo en baixalo de internet.
Hai pouco lía na revista Rolling Stone unha entrevista a AC/DC na que Angus Young sentenciaba cunha frase que me quedou marcada:

"[...]nunca nos hemos olvidado de lo que hacíamos al principio. Vale, puede que ahora haya un poco más de melodía que al principio, sin llegar a ese rollo de chicos guapos, porque cuando grabamos algo y nos suena demasiado blando, lo ensuciamos. Pero el corazón de todo sigue siendo el rock. Somos una banda de rockanrol."

Meu pai sempre di que un bo futbolista distínguese dun crack polo seu xeito, pola súa clase, e se se trata dun dianteiro, sempre di o mesmo: "un bo dianteiro define unha xogada de calquera xeito. Un crack chega a diante dun porteiro e lle pasa o balón por enriba, con clase, cunha limpa e preciosa vaselina. Eso é o que distingue un bo futbolista dun crack."

Pois utilizando este simil futbolístico, Guns 'n' Roses deixaron de facer vaselinas pra pasar a fallar goles cantados. Mentres, outros como AC/DC poden pasar 8 anos sen publicar un disco, pero siguen definindo con clase, como o fan os máis grandes.

Un saúdo para todos e... VÉMONOS NOS BARES (centros de cultura)

Bye, bye 2008

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Mon, 29 Dec 2008 15:30:00 +0000

Pospuxen o post de antonte que conmemoraba o 3º Aniversario deste blogue coa intención de xuntalo co resumo do ano, xa que dubido moito que, antes de que este cabrón do 2008 remate, volva escribir.
Pasaron xa 3 anos dende que abrín esta porta ó mundo, dende que vos permitín saber cómo penso, e case case o que penso. Tiven caídas nas que pensei deixalo, non voltar a escribir máis, gardar pra min mesmo as historias que me veñen a cabeza, pero polos ánimos que me fixéchedes chegar, tanto por este mundo da internete como persoalmente, continuei esta aventura que antonte chegou ós seus 1095 días.

Con esta que estou escribindo serán xa 164 entradas. Unhas malas, outras moi malas, e outras regulares, que son as que realmente mereceron a pena. Hai uns días botaba unha ollada á meirande parte delas, e o certo é que disfrutei moito.
Atrás quedan as historias do meu pantalón esgazado na Solaina, daqueles 90 minutos de chupa-chups que, mentres os redactaba, facían que as bágoas me percorresen a faciana ata caer rendidas no teclado do ordenador; os Xogos Olímpicos de Corme, as miñas conversas con San Xoan, a despedida do amigo Joan Capdevila, as cartas ó meu amigo invisible (ás cales non poño link porque foron 5 ou 6), as loubanzas á miña terra, as sensacións que o folclore galego despertaba en min, os 25 anos d'Os Maracos, o mal que se pasa cando unha persoa querida está lonxe....
Todas e cada unha das entradas do blog tiveron o seu motivo. Ou igual non, non todas, pero están aí, que é o que conta. E todas e cada unha delas forman xa parte da miña vida, e tamén de ti, que me estás a ler. Se hoxe este blog segue en pé é, sobre todo, pola túa culpa, pola vosa culpa, tamén dos que non me deixades comentarios pero mo dicides á cara. A todos vós... GRACIÑAS.

E como a todo porco lle chega o seu San Martiño, a este 2008 achégaselle o seu propio final. Atrás van quedar outros 365 días que meteremos na nosa conta corrente vital. Cada un faise vello ó seu xeito, pero todos remataremos no mesmo lugar.
Vaise un ano cheo de acontecementos e de triunfos importantes, sobre todo no eido deportivo.
O balón que o meu admirado Fernando Torres envía por enriba de Lehmann na final da Eurocopa, Rafa Nadal mordendo o trofeo de Roland Garros, Usain Bolt deixándose levar polo vento de Pekin, Gasol xogando a súa primeira final da NBA, Fernando Verdasco tirado no chan despois de vencer a Acasuso na final da Copa Davis ou Michael Phelps coas 8 medallas de ouro son das imaxes máis vistas neste ano que remata.

Pero se mo permitides, este resumo deportivo quero finiquitalo con tres imaxes. A primeira, por suposto, do meu Dépor. O domingo 27 de Xaneiro de 2008 quedará no recordo das 200 persoas que, coas correspondentes caras de resaca, nos xuntamos na Rúa Galera ás 12 da mañá e camiñamos cara o Hotel Finisterre, onde se concentraba un Dépor en horas demasiado baixas e que precisaba dun alento extra. Verdú, Filipe e Xisco asomados ás fiestras, contemplando aquel panorama único e que dende logo non agardaban. Bandeiras e bufandas ó aire. Porque se algo hai inquebrantable nesta vida, son os sentimentos, e o amor a unhas cores é o maior deles. A resposta dos xogadores no campo non quedou atrás. 3-1 ó Valladolid, o Dépor comezaba a coller aire, e o globo coruñés, un tempo despois, voltaría traer a Riazor aquelas noites con sabor europeo que hoxe estamos desfrutando de novo.

A segunda imaxe é unha das que aparecen no collage que hoxe ideei pra encabezar este derradeiro post de 2008. Fernando Alonso, subido enriba do seu Renault despois dunha carreira nocturna polas rúas de Singapur, cos brazos abertos como querendo falar co máis alá e berrar que sigue sendo o mellor piloto da parrilla da F1.
(Nota: se escribira este post hai uns días non podería celebrar que no 2011 vestirá de vermello Ferrari).

E a terceira imaxe coa que me quedo a traio dende Suiza. O grupo Saíñas participaba na Europeade de Martigny, e cando regresabamos de almorzar, collín un xornal gratuito dunha especie de expendedor. Abro as súas páxinas e me achego ata a sección de deportes e me invade a ledicia lendo: "Magistral coup double de Carlos Sastre à l'Alpe-d'Huez", título ó cal acompañaba unha foto do ciclista de Leganés enfundado no maillot amarelo. O Tour, que lle prohibira a Alberto Contador participar, levaba outro pao máis en forma de "fresa española", como as que tiran nas fronteiras. ¡Noraboa Carlos!

Pero este 2008 deixa imaxes moito máis importantes que as deportivas, e vou facer referencia a todas elas en forma de nomes, xa que senón, moi probablemente, acabaría este post co 2009 xa comezado. Barack Obama (o primeiro presidente de cor dos Estados Unidos e unha esperanza para o mundo), Ingrid Betancourt (a loita pola supervivencia), Mariluz (un exemplo claro de que podemos confiar máis nun billete de 3 €uros que na xustiza española), Txeroki (¿o comezo do final?), Carme Chacón (Ministra de Defensa e... ¿futura presidenta?)
Todos eles contrastan co extenso obituario deste 2008: Edmund Hillary, Paul Newman, Leopoldo Calvo Sotelo, Heath Ledger, Mikel Laboa, Miguel Núñez e Charlton Heston, entre moitos outros, abandoaron este mundo durante este ano.
E deixei a Javier Bardem sen nomear ata este momento porque o merece, aínda que só sexa pola súa familia. Oscar ó mellor actor de reparto, pero un Oscar ó fin e ó cabo. Teño a súa imaxe gravada na memoria, erguéndose da silla, cos puños en alto, mirando cara a súa nai (que casualmente facía o mesmo xesto) e fundíndose con ela nun soberano abrazo antes de que Javier recollese aquel trofeo a toda unha vida de sacrificio.

Mais sen dúbida a palabra de moda é CRISE. Unha crise que se viña vir, e que é a peor dende a Segunda Guerra Mundial. Suba de prezos, baixada dos soldos... ¿a onde se pretende ir así? O combustible dos coches chegando a prezos que nin os máis vellos lembraban, as colas do INEM máis longas que nunca, empresas que caen en quiebra, bancos que teñen que ser recuperados polos gobernos, hipotecas a 50 anos... Unha situación nada agradable e que nos pon, sobre todo ós máis novos, nunha situación bastante lamentable, xa que os contratos de traballo non é que sobren, precisamente.

En definitiva, rematamos o 2008 aínda peor do que o comezamos, por eso hoxe, dende aqui, quero desexarvos a todos os que me ledes o mesmo que hai uns intres me desexou unha gran persoa: que o 2009 teña preparado pra vós todo o que merecedes.
Grazas por seguir aí un ano máis. Prometo máis crónicas pro 2009, e seguiremos véndonos nos bares, así que tede coidado nas estradas se colledes o coche, que pasarei lista.

¡FELIZ ANO PRA TODOS!

Two days later...

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Sat, 20 Dec 2008 17:36:00 +0000

"Un amigo é aquel que chega cando todo o mundo xa marchou"

Pensas neses momentos malos que ten a vida, nos paos que aínda che quedan por levar, e o primeiro que se lle pode pasar pola cabeza a alguén é que vivir non paga a pena.
Pero despois deso, unha noite calquera, nun lugar calquera, 5 persoas sacan a relucir as túas carencias (que por suposto non recoñeces ante eles), miras atrás e contemplas tódolos erros que cometeches con eles e, AÍNDA ASÍ, eles son capaces de pagarcho da forma que vedes na foto.

Quizais por eso son o que son: AMIGOS

Oferta do día

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Tue, 16 Dec 2008 16:05:00 +0000

Como xa tiña pouco con escribir un blogue, hoxe decidín facer outro. Sí, como o ledes. Dous blogues polo prezo de un, aínda que sei que o outro non vai ter tanto "éxito" coma este.
A cultura da bancada é un blogue exclusivamente futbolístico, no que o deporte rei tomará relevancia cando así o requira. Non será un blogue que fale de fútbol puramente, senón tamén das historias que o envolven: viaxes, xentes, ilusións, desilusións, astros do balón, decepcións... Todo eso terá cabida no blogue que abre hoxe as súas portas. Agardo que @s que sodes futboleir@s vos deades un paseíño por alí. De momento está en construcción. Pouco a pouco irá collendo xeito.

Un saúdo e vémonos n'A CULTURA DA BANCADA

Dende o faiado...

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Mon, 15 Dec 2008 20:55:00 +0000

Este post nace no faiado da miña casa de Corme. Para os que non tendes faiado, ou para os que non sabedes o que é, a Real Academia Galega dalle á palabra faiado a seguinte descrición: "Parte máis alta da casa, inmediatamente debaixo do tellado".
O venres marchei pra Corme. Pedíamo o corpo. Dieredes vós se non hai mellor época pra ir que agora, no inverno, e pode que teñades razón, mais esta vez era unha necesidade, era un xeito de desconexión, e quizais tamén un punto e aparte despois de 2 meses e medio en contacto directo coa vida laboral, malia que só fósen unhas prácticas.
O camiño xa me ía contando o que me ía agardar aló. Como dicían naquel anuncio de Gadis: "choiva, choiva e choiva". E abofé que chovío.

A soedade dunha casa de tres pisos e un baixo pode ser a mellor das compañías cando a cabeza che di que tes que tomar un respiro. A miña obriga moral era estar na Coruña acompañando a unha gran persoa que estaba de cumpreanos. De feito por ese motivo cheguei a discutir con outra que non o merecía. O meu sitio estaba alí, pero a miña necesidade non.

O venres lembrei unha daquelas tardes nas que o tempo parecía non correr. De feito, cando un está disfrutando realmente poden darse dúas sensacións. A primeira sería esa, esa sensación de que o tempo non pasa. A segunda, que o tempo pasa voando. Por sorte, as derradeiras horas do venres semellaban non querer avanzar no meu reloxo.
Ben entrada xa a madrugada do sábado, entrei pola porta (con maior ou menor dificultade) e baixo unha choiva incesante. Parei no segundo piso. Quentei unha pizza no forno (levaba dende as 3 da tarde sen comer nada), la vei os dentes, e ascendín ó faiado. Abrín a porta dos ceos. Á man esquerda quedábame o que miña nai denomina realmente o faiado, é dicir, a habitación do caos: bicicletas, libros, colchóns, varas pra ir ás barbadas, disfraces antigos, cordas pra tender a roupa...
De frente a porta do baño, e a man dereita a miña habitación, o meu particular piso de solteiro (como xa vos contei algunha vez). Catro paredes retocadas co Alfredinho Style. Unha foto do Che Guevara, un póster da gala Prestixio de Xacarandaina, unha foto de Marlon Brando caracterizado como Il Padrino, un cartaz da Festa do Percebe e dúas bandeiras: a do Dépor e a do Sevilla. O meu particular templo de retiro.

Deiteime na cama e simplemente me deixei levar polo son da chuvia batendo contra a uralita do tellado, o zoar do vento contra as inquebrantables paredes do edificio... Entón sentín verdadeiramente o que é ter a mente en branco, a verdadeira paz interior. Agobiado por mil e unha cousas que teño na cabeza, sentía despois de moito tempo unha sensación inigualable. Algo que non había cartos que o pagasen. Entón ocurríosme comezar a escribir este post.

O son da choiva é algo máxico. De seguro que moita xente non sería quen de pegar ollo esa noite na miña habitación. Nembargantes eu, acostumado dende pequeno a moitos sons da natureza, escoitei 10 minutos daquela maxia que entraba polos meus conductos auditivos e comecei a pechar os ollos lentamente, sen presa, sen agobios. Quería disfrutar ó máximo aquela sensación. A pudredume que tiña na cabeza comezou a salir pouco a pouco. O tímido sol do sábado (xunto cunha pequena dor de cabeza) facíame abrir os ollos pasadas as 12:30 da mañá. Entón abrín a fiestra e volvín contemplar a mellor imaxe que unha persoa pode contemplar na vida. Nada de Torre Eiffel pola noite nin mariconadas desas. Dixen moitas veces que son moi afortunado, xa que non todo o mundo pode levantar a persiana, abrir a fiestra e ter o mar a 10 metros. Contemplar a inmensidade do océano nun minúsculo reducto como pode ser a Ría de Corme (e Laxe), inspirar ben forte e que o aroma a salitre encha os bronquios, ver ás gaivotas deixarse levar polo vento, coma se fósen cometas, coma se alguén as estivera controlando dende abaixo... Voltar a pensar malvadamente e dicir pra ti mesmo: "qué sorte teñen os de Laxe, que cando espertan poden ver enfrente unha das 9 marabillas do mundo" (¿ou acaso pensábades que só había oito?).

Cometerei moitos erros na vida, pero dende logo, cando vexa que a miña propia mente me está jodendo en demasía, acertarei sempre a onde teño que ir. E penso que tampouco está tan mal levar a razón de vez en cando, aínda que sexa dándoma a min mesmo.

Un saúdo para todos e... VÉMONOS NO FAIADO!

Fly on your way like an eagle

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Fri, 21 Nov 2008 14:48:00 +0000

Xa dixen moitas veces que o fútbol é un deporte moi fillo de puta. Así, falando claro. O que che dá nun tempo non tarda moito en volvelo levar, e viceversa. E así pasan os anos, e pasan os xogadores...

O xogador do que hoxe falo nunca tivo a sorte de cara, e sen embargo sempre foi un exemplo de constancia e de traballo, aínda que por desgracia no Deportivo nunca poido recoller os froitos que realmente merecía.
Emigrou da súa terra natal, as Azores, emulando ás águias no seu período de emigración cara Castela cando en Galiza comeza a apretar o frío invernal. E así, tras un breve paso pola parte portuguesa da Península, chegou a Salamanca. Triunfaba en 2ª División un tal Pauleta, que como ave migratoria, axitaba as súas ás cada vez que marcaba un gol. Sen embargo, Castela non ten mar, e un home das Azores non pode vivir sen ter o bafo da auga salgada zoupándolle nas costas. E entón apareceu Lendoiro. Tróuxoo para Coruña, e foi recibido coma o salvador da crise goleadora na que o equipo estaba sumerxido. Sen embargo, a sorte non estivo do seu lado, e menos nun equipo no que certa persoa está encumbrada no Olimpo dos deuses.
O dianteiro que chega a Riazor vive permanentemente vixiado, xa que a sombra da Torre de Maratón é moi longa, especialmente nos días de sol, e esa sombra ten forma de persoa, dun brasileiro que marcou a vida do deportivismo. Dende 1996, a sombra de Bebeto é moi alongada.

Chegaba Pauleta da man dun arxentino, o Turu Flores, e xuntos formaron, naquela tempada 98-99, a dianteira bautizada como "Turuleta" que, salvando algún que outro partido, non chegou a entusiasmar á parroquia blanquiazul. Ó Turu bastoulle con aparecer no primeiro derbi galego daquela tempada para gañarse o respeto, a simpatía e a semi-gloria do afeccionado de a pé. Pero para Pauleta non era así...
Na tempada seguinte, un tulipán holandés de apelido Makaay lle quitaba o sitio (por méritos propios) no once inicial branquiazul.
O 19 de Maio do 2000, o Dépor alzábase como campión de Liga. 3 días despois, Pauleta facería o seu derradeiro voo en España atravesando a pasarela da Praza de María Pita. Riazor nunca perdoou os seus erros.

Pero como dixen ó comezo, ó que o fútbol che quita un día, devólvecho despois, e Francia sería para Pauleta o paraíso merecido despois dunha época de inferno.
As gradas do Jacques Chaban-Delmas de Burdeos e as do Parque dos Príncipes encumbrarían no máis alto ó águia das Azores.
Pichichi no 2002, 2006 e 2007, Pauleta fai historia nunha das Ligas "menores" de Europa, pero non por elo a menos coñecida.

Na selección tampouco tivo a sorte necesaria. O pobo luso prefería a Nuno Gomes antes que a el, e aínda así superou ó mítico Eusebio como máximo goleador portugués. E sen embargo, Pauleta nunca contou co carisma nin a gloria que lle outorgarían a Figo, Rui Costa ou, nos tempos de agora, a un macarra chamado Cristiano Ronaldo.

A bandeira das Azores ten unha águia. A outra tomou terra o pasado luns anunciando a súa retirada. E fíxoo como a el sempre lle gustou e amosou facer as cousas. Calmado, sen presa, e sen levantar moito pó.

P.D.: Eu fun deses moitos que no seu tempo lle gritaban no campo polos seus erros, pero 6 anos despois recoñezo que, quitando as habilidades futbolísticas, sempre foi un cabaleiro, e por eso hoxe lle adico este post. Moito obrigado, señor Pauleta.

70 anos de seriais

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Thu, 30 Oct 2008 14:51:00 +0000

Na foto vemos a Orson Welles en plena éxtase marciana. "A guerra dos mundos" chegaba a través das ondas radiofónicas. Era o 30 de Outubro de 1938, e nacía unha nova forma de facer radio; nacía o serial radiofónico.

Os tellados son así

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Wed, 29 Oct 2008 21:33:00 +0000

Sempre me gustaron os tellados. Quizais porque dende eles podes ver todo canto nos acontece á plebe que poblamos as cidades e pobos. Pero moita culpa de que me gusten tamén o ten o silencio e a paz que podes atopar neles.

O meu "piso de solteiro" de Corme (como así lle gusta chamarlle miña nai ó faiado, onde eu teño a miña habitación) non é moi diferente a un tellado. É máis. Se ergo o brazo toco a parte que corona a casa sen dificultade algunha. Teño unha mini-terraza dende onde sempre contemplo o mar, sexa día ou noite, pero non hai día que eu esté no pobo no que non saia un anaquiño a tomar o aire e a recapacitar sobre os meus erros e os meus acertos, que por desgracia son poucos.

En días nublados (literal e figuradamente) coma o de hoxe, podería acadar a calma necesaria para que a adversidade non me cegara os ollos. Hai uns días falaba da chegada do inverno e do que el trae consigo. Non me disgusta, nin moito menos, pero cando oficialmente levamos tan só 1 mes e 6 días de Outono, levo xa algún que outro revés na conta, e o certo é que non é agradable para nada.
Baixo a choiva as miñas ás particulares móllanse demasiado, e nin tan sequera as novas adquisicións, nin as que chegarán pasado mañá, serán quen de secar a roupa despois deste chaparrón que me leva caendo enriba dende hai un tempo.
Intento voltar a apoiarme nos que sempre están aí (aínda que eu mesmo recoñezo que non o merezo) para erguer este 83 quilos (e baixando), e que a miña boca volva esbozar ese sorriso que asomaba cada vez que miraba (e miro) cara o mar en Corme. Aínda que, se cadra, nin tan siquera deso son capaz de lembrarme. Demasiada auga de chuvia acumulada que o único que me está a facer e atrofiarme aínda máis do que xa estou. I o peor é que o inverno acaba de comezar...

Imaxínome sentado nun tellado acompañado dunha persoa que saiba escoitar e que, ademáis, teña gañas de falar. Manter unha conversa, sobre calquera cousa, pero que ó final da mesma poda sentir que serviu d'algo papar frio no tellado, que o calor está voltando a aparecer, que volvo ser o que algún día fun e que, sobre todo, volvo disfrutar da vida como nunca.
Un exemplo: pasar a noite rodeado de xente querida, subir ó tellado a ver as estrelas e ficar durmido baixo elas cunha Estrella na man, espertar baixo un sol dominante de domingo, coas gafas de sol postas, cun resacón de tres pares de collóns, erguerme, pegarme unha ducha, xantar coa familia, vestirme e acudir ó templo, ver gañar ó Dépor (que xa non me lembro, e penso que tamén me está afectando), tomar unhas cervexas e voltar a casa a durmir, xa que ó día seguinte teño que acudir ó estudio. En definitiva, esas cousas tan sinxelas, tan cotidiás, pero ás súa vez tan necesarias para min.

Dende o meu propio tellado busco por min mesmo entre a xente. ¿Difícil de comprender? Ninguén dixo que fóse sinxelo.

Un saúdo para todos e... VÉMONOS NOS BARES (centros de cultura)

Now... questions

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Mon, 27 Oct 2008 14:37:00 +0000

Nunha das miñas viaxes cibernéticas (ou mellor dito, visitas), atopei no blogue de Zeltia un meme desos que, como ela mesma ben di, por moito que rastrexes nunca atopas ó cabrón que o ideou.
Pois ben. O conto consiste en respostar a cinco preguntas; a cinco cousas que facería se mañá rematara o mundo.
Imos logo...

1.- ¿Qué canción escoitaría?

Probablemente tería dificultades pra escoller entre esta lista (a miña, por suposto) de 15 cancións que o Comando nos propuxemos facer hai un tempo. Todas elas son parte importante da miña vida.

2.- ¿Qué libro lería?

Dos que xa lín, escollería "El Padrino" ou "El nombre de la rosa". Dos que aínda non fun capaz de ler, seguramente "Crimen y castigo" (é algo persoal).

3.- ¿Con quén falaría?

Hai demasiadas persoas coas que debería falar antes de ir pro outro barrio como para escoller unha soa. Paso palabra.

4.- ¿Qué comería?

Uuuf... uuuf... uuuf... complicada pregunta. Tortilla de miña nai (ou vieiras, que tamén as fai que te cagas), carne asada da miña avoa, filloas da miña outra avoa (aínda que xa non esté aquí) ou da nai de Hugo (desas recheas de chocolate), un platiño de percebes (do Roncudo, faltaría máis!), un pouco de churrasco con salsiña, pementos de padrón, unhas setas d'Os Carballos (en Pontevedra), e un longo etcétera que non vou continuar xa que senón non remato hoxe.
Todo esto, evidentemente, aderezado cunha Estrella ben fresquiña (ou dúas) e de postre un chupiño de licorca d'A Cova.

5.- ¿Qué faría e que me quedaría por facer?

Quedaríanme por facer moitas cousas básicas da vida, como ter un fillo, ou saciar certos vicios, como ver ó Dépor gañar a Copa de Europa ou contemplar un derbi en 2ª División entre o "Vigo Citroën" e o Fabril, pero sen dúbida algunha quedaríame por facer o máis importante neste mundo: vivir tranquilo e completamente feliz (algo que, para min, ninguén foi quen de conquerir).

E o que faría é ben sinxelo. Unha comida coa miña familia e unha cea (e post-cea) coa persoa que comparte a miña vida. Todo eso, evidentemente, no meu lugar favorito do mundo. Penso que xa non era un mal plan, digo eu!

Agora toca nominar:

Boreando, Rodri, Urizen, Vermella e Ninsesabe

Un saúdo para todos e... VÉMONOS NOS BARES (centros de cultura)

A gloria ten sabor a chiculate

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Fri, 24 Oct 2008 16:59:00 +0000

"Con el tiempo, más que encontrar la paz, se acepta la naturaleza de las cosas"

- Leonard Cohen -

Cando eu e moitos outros rapaces de Corme éramos aínda pequenos, escoitábamos falar ós que eran un pouco máis maiores das historias que acontecían, despois de rematadas as festas, na Panadería. Poño Panadería con maiúsculas porque para nós é tan importante como a Cibeles de Madrid ou o Paseo da Concha en Donosti... e se me poño bravo igual ata é máis importante que esas dúas construccións!

I é que se hai algo que nunca muda en Corme son as tradicións que impoñían, impoñemos e impoñerá a xente nova de cada época. Meu pai e a súa tropa, por exemplo, herdaron a tradición dos chiquitos das xeracións anteriores a eles. Nós, os da miña "quinta", herdamos, quizais, o síntoma de amizade e orgullo que nos une a todos no pobo. Ese orgullo do que tanto vos teño falado, que fai que cando ves o cartel de entrada na terra che percorra o corpo unha sensación de extraña felicidade.

E os que virán por diante miña, coma poderían ser os meus fillos (se é que veñen algún día), herdarán unha tradición tan importante como subir á Panadería despois de rematadas as festas.... ¿ou non?

Aí atrás, haberá un par de semanas, entereime de que a Panadería pechaba. Realmente vos estou contando esto sen saber moi ben o conto, xa que non me quedou claro se o que pecha é o forno (que é a onde subimos nós) ou simplemente a "oficina" que está na Plaza do Pan, que é onde o mundo civilizado acude, cada día, a mercar o pan (se é que non llo mercan ó panadeiro que percorre o pobo na furgoneta).

O caso é que cando mo contaron quedoume o corpo coma se me deran unha somanta de paos. Non pode ser que as vindeiras xeracións perdan algo unha tradición que nós, os dos 80, nos encargamos de instaurar. Canta o galo pola mañá, a eso das 7, e ti estás sentado diante da Panadería, comendo aquela napolitana de chocolate ou aquel anaco de empanada coma se fóse o último que vas comer na vida, rodeado de toda a túa xente, e acompañando o bocado co derradeiro trago do cubata. E despois... a baixada a rolos dende aló enriba. E se tes a sorte, coma min, de ter a casa Debaixo da Capilla, a ilusión é aínda máis grande, xa que é todo costa abaixo ata a porta da casa.

Pero a Panadería, coma calquera outro paraíso, ten a súa particular "mazá". Algún amigo meu sufriu nas súas propias carnes (ou mellor dito, no seu propio estómago), as inclemencias das empanadas "de cebola" de Corme ás 7 da mañá, e que só os nativos somos quen de aturar ó 100% (e algúns nin eso). E se ademáis, de camiño a casa, paras na Fonte do Campo a meter un trago d'auga... o destrozo é completo; prepárate, porque ás 12 da mañá vas facer unha visita ó baño urxentemente (e non precisamente pra mexar ou caghar).

Despois dunha noite de troula, pasando por tódolos bares do pobo e remantando no da Comisión, despois dos bailes coa orquestra de turno, despois de quitar a camiseta pra saltar ó ritmo do mítico "Vals del obrero" ou "Cannabis" (có que as orquestas rematan na maior parte das veces), o que máis presta é meter entre peito e costas unha camiñata de tres pares de collóns (xa que é todo costa arriba) e rematar na cima do noso Angliru particular, entrar nó forno sendo capaz de que o can non che trabe o cú, e desfrutar dunha riquísima e sabrosísima napolitana de chocolate. ¿Non vos parece espectacular? Pois a min gustaríame non ser o derradeiro que o vive, e que os meus fillos podan contarlle ós meus netos que existe un lugar máxico, onde o tempo se para, e no que o seu avó pasou momentos inesquecibles cun inesquecible cheirume a pan e doces.

Un saúdo para todos e... VÉMONOS NOS BARES (centros de cultura)

Coma os cangrexos

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Sat, 18 Oct 2008 16:10:00 +0000

Hoxe, exactamente hoxe, cúmprense 40 anos dende esta foto, e cada día que pasa penso que en vez de ir cara diante, ó mundo gústalle moito andar coma os cangrexos.

¡NON Ó RACISMO!

Hoxe volvo a crer

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Fri, 03 Oct 2008 13:35:00 +0000

"...Por eso les digo a todos

los que no entienden esta pasión

que esta hinchada está loca

quiere al equipo ver campeón"

Hoxe é un deses días nos que saes á rúa cun sorriso enorme. Por moito que chova, nada pode perturbar a túa ledicia, ese sentimento que na maioría das veces tanto costa acadar.
Hoxe é un deses días nos que non existe o desalento, nin a tristura, nin nada que se lle pareza.
Hoxe é un deses días nos que volvo a crer nas persoas e, por qué non dicilo, tamén volvo a crer no fútbol.

Nun mundo no que os bancos e a publicidade se están a facer co que, en orixe, era un deporte san, ás veces saltan as bágoas para amosar que tamén move sentimentos. Unha vez máis queda plasmado que a típica fase de "exaltación da amizade" non ter por qué vir acompañada do alcohol. Simplemente chega cun mísero gol para que te fundas nun abrazo enorme con esa persoa que tes ó lado e que non conoces de nada.

Ogallá algún día o fútbol poda voltar a ser o que debería ser. Algo limpo, leal e accesible para todo o mundo, non só para uns cuantos privilexiados que decidimos prescindir dunha importante suma de cartos para invertila en algo que, a uns máis que a outros, nos dá forza e nos fai palpitar o corazón.

Hoxe volvo a crer no fútbol porque dúas persoas se esforzaron ó máximo para que así fóse, aínda que sen as outras 9 que os acompañaban tampouco poderían facer moito. Volvo a crer no fútbol porque a moral e a xustiza lle devolveron a Dani e a Diego o que merecían. Díxeno onte ó saír do partido e o volvo a dicir hoxe. Gustaríame poñer en fila a todas esas persoas, mellor dito bocazas, que despois do partido en Noruega puxeron a Diego Colotto a caer dun burro. Gustaríame telas a todas seguidas e que esa ringleira a rematara un ex-adestrador do Deportivo, un tal Caparrós, que dixo que non lle valía para o Athletic de Bilbao o que hoxe é o gardamallas do meu equipo.
Gustaríame abrir a man dereita (porque son diestro) e zumbarlle na boca e tirarlle-los dentes a todos. Por bocazas e por non crer no traballo e nas ansias de superación da xente.
Grazas a unhas cores hoxe son completamente feliz. Eu e duas mil ou tres mil persoas máis, que somos os que verdadeiramente levamos ó Dépor no corazón. E eso non hai cartos que o paguen.

Un saúdo para todos e... VÉMONOS NA GRADA.

A conta atrás

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Mon, 29 Sep 2008 09:26:00 +0000

Despois de que unha nube de pó cegara a miña percepción, o sol parece que quere voltar a saír cando o inverno está a piques de chegar (ou quizá xa chegou). Ese parece ser que é tema de debate nas últimas semanas, sobre todo dende que certa persoa me enviou un sms sen maior maldade, pero que levaba unha nota final que servía pra alimentar un pouco máis aquel neboeiro que non me deixaba ver: "Nos vemos, amigo del invierno".

Dende pequeno tiven a costume (e a penso seguir mantendo sempre que poda) de desaparecer no verán. Penso que é moi sano desentumecer os músculos, alonxarse das costumes máis sedentarias, coller as ás do armario e comezar a voar. Cando era máis novo, o destino habitual era, por suposto, Corme. Este ano, maior en idade pero ca mesma cabeza de cabra tola, engadíronse ó meu pequeno refuxio da costa lugares coma Suiza, Xove ou as Rías Baixas. Sen dúbida, serviron para que aprendese a valorar tanto os 2 meses do verán coma os 10 restantes do ano. E sí, penso que foi moi positivo alonxarme das rúas coruñesas e dos seus lugares con encanto que, de abusar moito deles, rematarían sen el como xa o estaban facendo nos últimos tempos.

A 4 días vista de comezar as prácticas nun lugar onde atoparei a un vello coñecido, miro con certo optimismo cara diante (xa nunca máis cara atrás). Veñen tres meses de agardado traballo e ilusión, que servirán de ponte, quizais, cara outro lugar onde algúns din que nunca é boa idea ir (ter a axenda do móbil repleta, ás veces, sirve de moito). Visto o panorama en Galiza, unha vez máis os galegos teñen que emigrar, coma se a historia se repetise. Sen embargo esta vez poida que sexa incluso con gusto. As portas que se lle abren a un por diante hai que aproveitalas, e ésta que se abriu hai exactamente 20 días non é cuestión de que se peche antes de tempo. Pero de momento, e sin facerse moitas ilusións, conformareime con compartir, como dixo o de sempre, "mesa e mantel" con José Gerardo e Fran Espiñeira.

E ademáis das ilusións laborais, están as persoais. Facíame gracia comentar cun dos Pazos Bros. os requisitos necesarios para asegurar que o inverno chega oficialmente:
O primeiro que ten que suceder é que as discusións vociferantes na Cova por mor do Deportivo se escoiten na punta do muelle de Corme. Ese requisito xa se cumpliu hai 15 días, cando o noso equipo perde en Vilarreal e desatan as miñas primeiras ostias nas mesas.
O segundo é que teño que gardar no fondo de armario os pantalóns cortos, aínda que visto o soliño que estamos tendo aínda me quedan uns días, do cal me alegro.
E o terceiro (xa que o que sería o cuarto o esquecín) é que certo personaje nos bote "a la puta calle!" con ese xeito que el sabe cando o bar xa o pechou hai media hora e lle seguimos dando a vara.

Levo cumplido tan só un dos requisitos, pero sen embargo o sábado sentín que xa volvera á cidade definitivamente. A Cova, o Cazuza e o Tatraplán foron testemuñas do meu retorno, e me reafirmo en que sempre serán lugares especiais. Fáltame por pisar aínda un, pero para eso hai que botarlle peito, e aínda estou algo baixo de forma. O Rus terá que seguir agardando.

A conta atrás xa comezou. O inverno xa está aquí.

Un saúdo para tod@s e... VÉMONOS NOS BARES (centros de cultura)

P.D.: FM acábame de dar unha grande nova para poñerlle música ós vindeiros 9 meses. Mila esker, komandantea!

"Sonríe, es gratis"

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Tue, 16 Sep 2008 12:09:00 +0000

En ocasións, a cousiña máis pequena do mundo pode sacar o maior dos teus sorrisos.

Notas agardadas

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Tue, 09 Sep 2008 21:00:00 +0000

Despois dun verán no que se me joderon todos os plans de concertos que tiña previstos dende facía meses, un soplo de aire puro e novo chega ós meus tímpanos en forma de 6 temas cociñados a lume moi moi lento dende fai 6 anos. Disco creativo e provocador, características que tamén ten Robe, dará moito que falar ó longo destos vindeiros meses. De momento xa me acheguei á Fnac pra mercalo, e non me arrepinto.

E por se vos parece pouco, en 3 días sae a venda "Death Magnetic", o noveno álbume de estudo de Metallica. Despois de 5 anos de silencio... Metallica returns!!

Un saúdo para todos e... VÉMONOS NOS BARES (centros de cultura)

Vellos pesadelos

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Sun, 07 Sep 2008 18:28:00 +0000

"Si algo hemos aprendido, si algo nos ha enseñado la historia, es que se puede matar a cualquiera" - Michael Corleone (The Godfather II)

O verán vai rematando (pra min xa está rematado dende o pasado mércores) e toca retornar á rutina desta cidade, que nos días de chuvia se volve tan insoportable coma un clavo no cú. Pero hoxe non é un deses días. A través da fiestra do meu cortello vexo como os derradeiros raios do sol aínda quencen a faciana do edificio de enfrente, mentres eu me vou diluíndo na soedade que me inunda nestes instantes, sensanción que non me resulta para nada extraña.

Se no mundo hai unha persoa caseira, ese son eu, sen dúbida algunha. Disfruto na rúa, disfruto nos bares, pero en ningures coma na casa. 80 e pico metros cadrados para unha persoa que pasa con creces do 1,80 de altura e que ultimamente está collendo uns quilos de máis, que procurarei eliminar antes de que mo teña que propoñer para o aninovo (teño 4 meses por diante, malo será).
O caso é que esta sensación que me invade non é máis que un exemplo moi jodido de que a temporada estival finiquitou, de que o son da chuvia volverá a acompañarme nas longas noites do inverno; de que os quintos e os cubatas cos amigos serán, cun pouco de sorte, carne de sábado noite; e sobre todo de que, por fin, vou poder completar unha formación que durou dous anos.

Sempre dixen que o verán remata coas festas de San Roque de Corme. O martes falas coa xente e notas, xa antes incluso de que as orquestas se dispoñan a marcar o derradeiro gol dun partido que dura dous meses, un sentimento de nostalxia. Ás 7 da mañá, cando voltas a casa, as bágoas discorren pola túa faciana coma se do río Miño se tratase ó seu paso pola cidade das burgas. Punto final.
Sen embargo, este ano non houbo bágoas. Nostalxia sí, pero bágoas non. Un desánimo interior percorría o meu corpo dende unhas semanas atrás. Nin tan sequera todos os bos momentos do verán foron quen de tapar esa marabunta de tristeza interior. Corme, Suiza, Zas, Naseiro e máis Corme. Nada de nada.

Coma se dun pesadelo repetido se tratase, miro atrás e vexo a mesma sensación expresada nesta mesma bitácora, só que agora un grado por enriba. E me sorprende verme pronunciando unhas verbas que, aínda que non iguais, sí que lle resultarían moi familiares a algún que eu sei. Sí señores, neste momento váleme calquera cousa con tal de sentirme vivo e aprender.

Non me queixo, nin moito menos, da aprendizaxe (que a houbo) deste verán que acabou sendo demasiado longo para certas cousas e demasiado curto pra outras. En Corme dinme conta da importancia de certas persoas que, como sempre están aí, nunca se botan en falta... ata que non están. En Suiza aprendín que nunca sabes onde podes atopar a un amigo e que a miña personalidade está por enriba de todo, aínda que leve consigo explosións imparables de moi mala ostia. No Naseiro intentei darme conta de que non se lle pode pechar a porta a nada, e moito menos á xente que che abre a súa de par en par.

E agora vós diredes: "E aínda te vas queixar, con todo o que aprendiches!". Si, aínda me vou queixar. Porque eu non me canso de aprender. O problema é cando te cansas de sentirte máis morto que vivo. Chega a hora de pegar unha ostia na mesa. Teño dous dedos jodidos da man dereita porque me están queimando dúas verrugas, pero aínda me quedan tres dedos sans. Suficiente pra comezar unha nova viaxe e ir escribindo no diario de a bordo novas crónicas pra un blog que aínda hoxe non sei cómo se mantén en pé.

Comezou o inverno, e sin tempo non era.

Un saúdo para todos e... VÉMONOS NOS BARES (centros de cultura)

Ata pronto crack!

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Fri, 08 Aug 2008 17:24:00 +0000

Admireino dende a súa chegada, e agora marcha pra comezar unha nova aventura en Inglaterra, o berce do fútbol. Deixa leccións de cómo un defensa pode ser un dos mellores atacantes, unha camiseta que algún día poñerei nun marco, e unha foto en Iruña que xa ocupa un lugar privilexiado na miña habitación.
Poucas veces se atopa unha persoa coma el. Comedido, metódico e entregado ó seu traballo. Pero por enriba de todo foi PERSOA, e eso, no fútbol de hoxe en día, é algo de agradecer.

¡ATA SEMPRE COLO!

XVII

noreply@blogger.com (Alfredinho) — Thu, 07 Aug 2008 13:25:00 +0000

Dixo o sabio que a felicidade está feita para ser compartida. A miña lévoa compartindo 17 anos. E que veñan moitos máis...

¡PARABÉNS CRISTININHA!